Asem skep

As ‘n ouer kry mens baie raad oor hoe om jou kind(ers) groot te maak. Sommige van die raad soek mens self uit. Meeste is unsolicited. In Swede het daar bo almal se posbusse gestaan: “Ingen reklam, tack” – geen advertensies dankie. Ek wil so kennisgewing saammet my dra. Om 98% van mense wat met my wil praat (oor enige iets) te ontmoedig. But, I digress.

Wat ek egter wens almal met kinders (almal!) aan my duidelik gemaak het, is hoeveel mens met jou kinders moet deel. Hoe min daar van die eie ek oorbly. Dat niks jou eie is nie. Selfs goed waarvoor ‘n 2 jarige seuntjie nie noodwendig en ooglopend ‘n nut voor het of ‘n belang sal by hê nie. Soos ‘n bra.

Ek het reusagtige persoonlike spasie. Hanteer net ‘n beperkte hoeveelheid stimulasie en voel maklik oorweldig. Ek kry nie energie om by mense te wees nie. Ek hou van alleen wees. En dit maak my seker ‘n slegte ma, maar kinders is _heeltyd_ daar. Met geraas. En fisiese kontak. (En liefde, ja, ek weet, ek praat nou van uiterse gevalle, wanneer ek verstaan hoekom die stereotipe bestaan dat ma’s 2 uur al begin wyn drink)

Ek lewe tans in ‘n uiterse geval. Elke dag. Ander mense sal net voortgaan met hulle dag tot dag bestaan, want all in all, is dit nie so erg nie, maar vir my persoonlikheid is dit.

Ons het aan die begin van Desember in ons nuwe huis ingetrek. Wat nie klaar is nie. Wat glad nie so klaar is as wat dit moes wees nie. Wat toe ons ingetrek het nie eens ‘n kombuis gehad het nie en net plek-plek ligte en water gehad het. Met bouers en sub-kontrakteurs steeds op die perseel tot die 20ste Desember. Met dieselfde bouers en sub-kontrakteurs wat die 11de Januarie teruggekom het. En 4066m2 se stof en/of modder as erf. (Want die vorige eienaar het ‘n tipe total destruction met omtrent al die bome en struike en groen goed gedoen, hoekom? Want hy’t gedink hy kan).

In my ma se ou huis het sy ‘n kamer gehad wat totaal onnodig was. Sy het dit nie in ‘n gastekamer omskep nie. Sy het dit in ‘n tipe mini-sitkamer/boudoir omskep. Sy het dit haar breathing room genoem.

En dis wat ek tans nie het nie. ‘n Breathing room. Wat net myne is. Sonder stof. En geraas. En lego blokkies. Waar ek kan lees en blog en tee drink. Ek is ‘n laatlammetjie. Liefie ook. Ek is gewoond aan goed wat net myne is. Sommige noem dit selfsug. Ek noem dit oorlewing.

(het ek genoem dat ek 5 maande swanger is?)

 

Die wereld het meer mense soos Ronel nodig

Julle weet seker teen die tyd dat ek nie ‘n love affair met mense het nie. En, waarskynlik, as ek eerlik moet wees, het hulle seker ook nie ‘n love affair met my nie.

So noem my maar sinies. Ek verwag nie die beste van mense nie. Ek verwag dat mense altyd eerste aan hulself sal dink en ervaar keer op keer hoe min mense hoegenaamd “considerate” is. Iets wat van kleintyd af by my ingedril is. Moenie laat wees nie, jy minag die ander person. Moenie jok nie, jy minag die ander person. Waardes is nie net aan my geleer “for the sake of it” nie, dis altyd gedoen met die agtergrond van hoe jou gedrag ander mense gaan raak.

En, ten spyte van my grotbewoner geneigdheid, probeer ek ander mense in ag neem. Verder te dink as my eie bottom line. Maar dis moeilik.

Gister staan my ma in ‘n antieke winkel en praat met my oor Whatsapp oor ‘n Japanese Kokeshi poppie wat te koop is en of ek wil he sy moet dit vir my kry. ‘n WILDVREEMDE vrou hoor ek versamel die poppe en dat ek baie van Japan hou en daar was vir my wittebrood, en net daar bied sy aan om haar Kokeshi wat sy jare terug in Japan gekoop het vir my te gee. Sy vlieg toe gisteraand terug Pretoria toe en vanoggend laat sy my weet sy is vandag in Johannesburg as ek die poppie wil kom oplaai. Wat ‘n vraag!

Die poppie is pragtig.Ek het hier reeds oor my liefde vir “folk art” geblog en my 3 poppies gewys.japan dolls.crop Saammet die een wat my ma gister gekoop het, gaan ek nou vyf he.

Die nuwe geskenk maak my versameling regtig besonders.

InstagramCapture_a22e3dd7-14ff-41cb-981c-c5b4ab61c270

So vandag staan ek hoed in die hand. Want ek verdien nie hierdie Random Act of Kindness wat oor my pad gekom het nie. Maar met die dat my lewe met al die goed wat aangaan vir my begin swaar voel het, is ek so bly oor hierdie klein poppie.

Want sy kom soos ‘n engel.

Dankie Ronel van Pretoria. Die mooi blonde vrou sonder van of agtergrond – jy’t ook soos ‘n engel gekom.

Vir my sussie

Ek plaas vandag ‘n ou skrywe. En hierdie keer nie op my suster se verjaarsdag nie. As ons maar net nog ‘n verjaarsdag kon gekry het. Vandag is haar sterfdag. Einde van die pad. Die 4 uur in die oggend oproep wat niemand wil kry nie.

En die rede is dit waaroor ons al vir 6 jaar stry – haar kwynende gesondheid as gevolg van haar gewig.

Ek het net nie besef dieselfde gesprek gaan al vir 6 jaar aan nie. Want 6 jaar is mos oorgenoeg tyd om ‘n verandering te maak, is dit nie?

Was dit nie?

“…al ooit gewonder hoe dit voel om te vlieg….. ons kan wees wat ons wil aan daardie kant… geen reels…”

-Beloofde Land, Heuwels Fantasties

NetJane se blog

Ek wens mense het nie vreeslik baie draadwerk gehad nie. Ek wens dat mense nie liggeraak en vol issues was nie. Ek wens dat woorde nie kon seermaak nie. Ek wens ek het altyd geweet wat die regte ding is om te sê  en die regte ding op die regte tyd gesê.

Ek wil jou nie seermaak deur my woorde nie. Ek wil jou nie verkleineer deur my raad nie. Ek wil jou help. Omdat ek lief is vir jou en omdat jy my sussie is.

Ek is die een wat nie goed is met mense nie. Ek is die een met wie mense nie graag praat nie omdat ek hulle vreemd en ongemaklik laat voel. Ek is die een wat nie verjaarsdae en kinders se name onthou nie. Jy is die nice een. Die vriendelike een. Die een van wie mense hou. Omdat jy omgee. Omdat jy soveel van…

View original post 254 more words

Oor skanse. En skedes

‘n Skede is die omhulsel waarin die lem van ‘n steekwapen gesteek word. ‘n Skans is ‘n tipe versterking, meestal militer. Skedes beskerm jou teen die wapens wat jy teen jou eie lyf dra. Iets soos dat jy jouself nie in die voet skiet nie.  Intern. Skanse beskerm teen dit wat van buite kom. Ekstern. Gevare waarvan jy dalk nie eens noodwendig bewus is nie, maar mens weet nooit nie, né?

Deesdae voel ek die daaglikse verslyting van my skanse en skedes amper as ‘n fisiese pyn. Asof ek “short”. My bedrading is lewendig. Soos daai Operation speletjie wat ons as kinders gespeel het en as mens aan verkeerde deel raak met die elektriese punt gaan so ‘n alarm af. Game over. Volgende ou se beurt.

Ek lewe in ‘n klein sirkel. Min vriende. Loop nie met my emosies rond nie. Low profile. Soms apaties. Insulêr. Behalwe met die wat vir my saakmaak en vir wie ek lief is. Maar die lewe klop al hoe meer aan my deur.

Die snotneus seuntjie wat sy vinger skaam-skaam deur my mandjie in Clicks se tou steek. Die padwerkers wat vir Arjun op die digger laai en sy dag maak. Die klerk by die poskantoor wat met sy heupe sukkel. Die twee kinders wat hier in ons omgewing selfdood gepleeg het. Die absolute armoede en wanhopigheid van hoeveel mense wat elke dag verby my stap.

Al die siele en emosies en energie van ander mense seil nie meer verby my nie. Dis soos stampkarretjies aan my.

En dit voel vir my ek kan nie begin omgee nie, want dan gaan ek nooit kan ophou nie. En ek het nie die nodige kapasiteit nie. Ook nie die nodige vaardighede nie. En, kom ek erken dit wat ek saggies dink nou maar hier, ek wil nie eintlik nie.

Rasioneel weet ek die volgende:

  • Ek het 18 maande laas behoorlik geslaap;
  • Ons bou ‘n nuwe huis, wat konstante stres veroorsaak;
  • Die nuwe huis beteken noodwendig dat ons gaan trek. Uit die huis en buurt waar ons al 10 jaar lank woon. Ek is opgewonde. En hartseer. En bang. En opgewonde;
  • My broer en suster het elkeen tans hulle eie “issues”, maar ek is noodwendig daarby betrokke

So my emosionele “short” is waarskynlik direk aan stres toe te skryf, maar wat ek nie goed kan uitpluis nie, is hoe ander mense wat deur baie erger goed gaan nogsteeds kapasiteit het om meer te gee? Sonder dat hulle operasies morsig raak. Sonder dat die groot alarm afgaan?

En dit laat my dink aan 2 digters. Een die real deal en die ander ‘n rockster, maar toe Wordsworth jare terug geskryf het :

The world is too much with us; late and soon,
Getting and spending, we lay waste our powers;—
Little we see in Nature that is ours;
We have given our hearts away, a sordid boon!

en toe Ed Kowalczyk gesing het:

I know that I should think about giving
And think about helping out
And think about, think about living
But I, I, I can’t seem to rescue myself

What about my bank account and my holy desert shield
That keep me dry under the arms?
Flags and mental jewelry’s all I know
And they keep me happy and warm inside

het beide eintlik seker net bedoel – doen minder, jaag minder, dink minder en voel meer. Want daarvoor behoort mens nie ‘n skede te dra nie.

Read more: Live – Mirror Song Lyrics | MetroLyrics

Oor klerekaste en koopverslawings

Die afgelope paar weke loop ek rond met die gedagte dat ek ‘n paar swart jeans/jeggings moet gaan koop, omdat dit is wat my winterklere kas kort. Elke oggend trippel ek rond, niks om te dra nie, niks om te dra nie, as ek net die swart broek gehad het…

Imagine my surprise toe ek Maandag oggend ‘n trui uit die boonste hoek van my kas pluk en iets anders tuimel daarmee saam af. Die swart broek wat ek moes koop omdat my kas net nie dieselfde daarsonder sou gewees het nie. Reeds in my kas. En toe onthou ek. Ek het dit in Maart/April gekoop.

Ek spot altyd oor my “habit”. Maar dalk is my gewoonte eerder ‘n verslawing. Te veel klere.

Ek hou van aantrek. Is nie ‘n fashionista nie, maar geniet klere, mode, eksperimenteer, aantrek, mooi lyk. Toe ek nog baie ambisie gehad het, het ek selfs ‘n mode-rige blog begin: Yum-Yum Style, Peanut Butter proof fashion. Omdat ek ‘n ma is. En my kinders, onder andere, hulle snot aan my klere afvee.

Ek dink ek maak myself wys dat my verslawing (Hallo, my naam is Jane en ek het ‘n klere verslawing) nie regtig saak maak nie, omdat ek nie vreeslik baie geld daarop uitgee nie. Ek dra tweedehandse klere, ruil met vriendinne, koop by fabriekswinkels en krap goed in dodgy winkels in dodgier dele van die stad uit. Maar – dit begin my lewe en kaste oorneem.

En toe *dramatiese musiek*, die nuwe buzzword. Capsule wardrobe. Daar’s baie weergawes, google maar self, maar dit behels dat mens jou klerekas per seisoen aanpak, ‘n sekere aantal items as riglyn kies en dan daarvolgens jou uitrustings beplan. En dis dit. Die hele seisoen dra jy jou kapsule. Jy koop niks by nie, want jy het mos nou mooi beplan. Die klere wat nie in die kapsule pas nie staan dan oor tot ‘n volgende seisoen of ‘n ander kapsule. Die klere wat nie in die kapsule is nie word weggepak. Sodat jou kas lig en oop en netjies is en jy makliker kan aantrek. Want klere en mode behoort nie stres te veroorsaak nie. Saam met dit probeer mens dan ook die volgende vrae vra:

  1. Pas dit my;
  2. Hou ek daarvan;
  3. Lyk ek goed daarin.

En so behoort jou klerekas kleiner te raak en meer van jou styl weer te gee. Behoort.

Ek het vir die laaste bietjie van die Herfs ‘n kapsule probeer. Nie naastenby genoeg beplanning gedoen nie en waarskynlik te “veilig” beplan. Baie navy. Baie. Ek was na 2 weke al verveeld. Maar ek het aangehou. Behalwe die kere wat ek gekroek het. Of omdat ek iets gekoop het, of omdat ek in ander dele van my kas rondgekrap het vir iets wat ek eerder wou dra. Maar vir die meeste van die tyd was ek gehoorsaam. En dit het dit regtig baie makliker gemaak om aan te trek. Want daar was beperkte keuses. Decision fatigue is a thing. Mens neem reeds soveel besluite elke dag, om nog elke oggend oor klere te hmm en hah is onnodig.

Wil ek dit weer vir winter doen? Waarskynlik. Wil ek die riglyne verbreek sodat ek nie skoene of jasse of serpe as deel van die toegelate hoeveelheid items hoef te tel nie? Beslis. Ek dink egter dat ek eerder 5 uitrustings moet uitwerk wat ek maklik kan aantrek. En dis daardie klere wat ek dan aantrek op die oggende wanneer ek net op niks kan besluit nie. Baie mense begin hierdie stelsel ook toe te pas – uniform dressing. Dit behels dat mens oor en oor weergawes van ‘n tema aan trek. Strepiestops of linnebroeke of altyd tekkies dra.

Maar, diep, in my hart van harte, weet ek dat ek nooit baie suksesvol gaan wees met capsule wardrobes of uniform dressing nie. Die rede is tweeledig. Ek hou te veel van aantrek, veral kreatief aantrek. En ek het ‘n koopverslawing.

As die waarheid sag is

By Kamers vol Geskenke wil ek ‘n baadjie aanpas. Is ek ‘n large of ‘n medium vra ek die verkoopsman. Sometimes one should face facts darling, antwoord hy. Large.

Ek wil eers vies word, maar waarheid is waarheid, né? Ek sien dit in fotos. In die spieël as ek in die oggend uit die stort klim, op die skaal se syfers (foktog!). Ek lyk sag. Nog nie heeltemal rond nie en nie op die oog af oorgewig nie, maar sag. Soos deeg wat al die eerste keer gerys het en afgeslaan moet word.

Ek het backfat (daai stukkie vet wat as jy nie oppas nie oor jou bra-bandjies peul), darem nog nie muffin top nie, maar seker oppad na bingo wings toe (daai flapperige armvet van ouer dames). Super skinny jeans wil nie die tog oor my bo-bene aanpak nie en my bikini wat ek nog lekker in 2009 Mosambiek toe gedra het is nou itsy bitsy teeny weeny. Dit pas nog. Maar daar’s te veel lyf vir die bikini.

Rubenesque.

Ek weet ek het 2 babas agter die blad en ek moes seker nooit swanger met die tweede een geraak het voordat ek nie al die gewig van die eerste een afgeskud het nie, en nou sit ek met ten minste 5, waarskynlik nader aan 7, kilogramme aan my lyf wat nie daar hoort nie. Ek onthou toe ek hierdie debat met myself gehad het toe ek 18 was en ‘n gawe Karooseun in my oor gefluister het “‘n mooi meisie soos jy mag maar fatsies hê”, dit laat my nou glimlag, maar dan besef ek dat 15 jaar verby is en ek nogsteeds ‘n stryd met die “fatsies” het, en dan laat dit my glad nie glimlag nie.

En toe sien ek nog die Dove advertensie waar vrouens moet kies deur watter deur hulle ‘n gebou moet binnegaan. Beautiful of average. En ek weet ek sou average kies.

Maar kom ons wees maar eerlik. Ek verjaar Vrydag. 34. So ek het waarskynlik ‘n vroeë mid-life crisis.

Die bikini
Die bikini

Sandcastles

I’m holidaying in the same house I spent my holidays as a teen in. Except now the house is a home to my dad and my brother and his family. Which includes a teenage girl.

Beautiful thing. Coltish legs. Cascades of hair. Come to bed eyes and a wide smile. Largely unlike me at that age, but the giggling is the same. And the denim hot pants.

And as I’m a sentimental sap by nature, being on a beach holiday is bringing back waves of memories to me. Some involving more alcohol than a teenage girl should’ve consumed. Memories of steamy kisses with a strapping Karoo lad in an old Land Rover; of pining for a certain local dairy farmer’s son; of hair tossing and bandying about surfer slang to seem less like the Vaalie in the big beach house; of first boyfriends and sneaking out to do things I probably shouldn’t have done. And at the centre of all of these memories, that certainty you held at the time that you are IT.

With capitals.

What can your parents tell you? *eyeroll* Why should you listen to your older sister? *eyeroll* Yes *eyeroll* *eyeroll* I know what I’m doing mom. But the mom is part whine, with long vowels. Mooooooom.

And I look at my niece. She seems so young and vulnerable. 15 years old. And despite the bravado and swagger and yes, eyerolls, I see straight into the heart of her and any teenager. And my almost 34 year old self wants to laugh. Because how was I different then to what she is now? Yet I can still taste the freedom of making my own choices then. So totally cocksure.

Growing up. And hindsight.

Those eternal enigmas.