Wees net lekker

Eendag lank, lank gelede (of dis hoe dit voel) toe ek nog ‘n jong, mooierige en onervare kandidaat prokureur was, het ek saammet ‘n sekretaresse gewerk. Amper net so oud soos ek, maar waar ek na skool begin swot het, het sy op 19 begin werk. So sy was ligjare voor my in menslike ervaring.

Sexy. Blonde. ‘n Voorliefde vir katpakke gehad. Net as ek gedink het nou kan daar wragtag nie meer ‘n styl of kleur katpak in Gauteng (of die wye wereld) beskikbaar wees nie, is ek verbaas.

Sy kon tik soos ‘n masjien. High energy. Kwaai.

Sy gooi  haar hare so en vat ‘n diep trek aan ‘n sigaret en vertel my van haar dag. En dan, een van die beste lewenswaarhede ooit: “Weet jy Jane, mense. Ek is okay met baie goed. Maar mense moet net nie fucked-up wees nie.”

En soos wat die tyd verby gaan besef ek dit ook. Ek is okay met baie goed. Waarskynlik met meer as die deursnee mens. Maar mense moenie fucked up wees nie.

Daar’s baie mense in die wereld. Nie net jy nie. Kom oor jouself.

Stop. Dink. Praat. Nie praat, stop, ofok, dink, damage control nie.

Of die ander weergawe wat ek onlangs raakgelees het: Moenie kak wees nie, wees lekker.

 

 

 

 

 

Advertisements

Sê dankie vir die tannie

Mevrou & Co maak ‘n t-hemp. Daarop staan Sê dankie vir die tannie. En alhoewel dit waarskynlik as sosiale kommentaar bedoel is, is daar baie nut agter die uitdrukking. Want ‘n kind leer maniere by sy/haar ouers of grootouers of oppassers of ander gesagsfigure wat ‘n rol in hulle lewe speel. En op ‘n dag is dit te laat en die deur klap toe en daar is nie maniere in die kind nie.

Dit neem lank om maniere aan te leer. Dit vat baie geduld. Dit vat gemanierde gedrag wat nageboots kan word. Oor en oor en oor. Elke dag. Dit beteken ook slegte gedrag word bespreek en reggemaak.

So as jou 5 jarige my aanspreek oor hoe ek nie goed genoeg of reg by die skool parkeer het nie, is dit nie snaaks nie, dis ongeskik, ongevraagd en onnodig. Jy giggel nie en sê what a madam nie, jy sê, jou klein klits, bepaal jouself by dinge waarvan jy weet en sê sommer jammer vir die tannie.

So as jou kind sy boetie kliphard vir geen rede reg voor jou oë skop, kyk jy nie verdwaas en sê, haai boetie, wat maak jy nou nie? Jy sê, mens skop/slaan/byt nie ander mense nie. Dit maak seer. Al is jy kwaad. Want as jy nie die gevolge van slegte gedrag verduidelik en hoe die gedrag ander mense beïnvloed nie gaan die kind dit nooit besef nie.

So as my kind met sy goeie hart ‘n granola bar nog in sy pakkie vir jou kind gee, stuur jy nie vir my ‘n WhatsApp wat eintlik meen my kind moet ophou deel nie, jy sê vir jou kind, is jou maatjie nie gaaf om te deel nie, maar mamma wil eerder nie hê jy moet ander mense se kos eet nie.

So as iemand die skoolhek vir jou oophou, merk jy op, dankie. Ek waardeer dit. Of dalk hou jy die hek vas, eerder as om soos ‘n blouligbrigade deur te storm.

Ek probeer elke dag my kinders maniere te leer. En gaafheid. En respek. En dat hulle een klein stukkie in ‘n baie groot wêreld is.

So toe ‘n klein snot op die speelterrein my 3 jarige uitjou omdat hy klein is, en hy kyk op en sê: Hallo. My name is Gyan. What’s your name? Toe weet ek, sê dankie vir die tannie se gevolge strek wyd.

Die wêreld is reeds vol rand-psigopate en narsiste. Moenie nog grootmaak nie.

Abnormaal

Ek het altyd gedink dat ons gesin normaal is. Okay. Normaal-erig. Normaal genoeg om nie boring te wees nie.

Ma wat koek bak vir die tuisnywerheid, pa wat met sy duur motor werk toe gaan. Elke tweede Sondag in die kerk, want ons het net van 1 van die dominees gehou. Slim familie. Lees baie. Praat wyd. Oor goed wat saakmaak. En onbenullighede. Met baie lag. Altyd lag.

Soos mens ouer raak en meer mense ontmoet en in wyer sirkels beweeg besef mens dinge was nie altyd soos wat mens gedink het nie. Dis ‘n ontnugtering en ‘n openbaring tegelyk. Om ‘n groot deel van jare wat al verby is in heroorweging te neem.

Want met my suster wat dood is en my ouers wat geskei is en my pa en broer wat nie met mekaar praat nie en my broer wat nie baie ooghare vir my man het nie, voel niks meer vir my reg nie en besef ek dat ons net so opgefok soos die families in die Huisgenoot is.

Glad nie normaal nie.

Of dalk is dit juis wat mens normaal maak, daai klein bietjie fuckedup wees?

(Elke mens het ‘n stukkie goud. En ‘n stukkie fout)

Lewensles

Ek sit laasweek in Woolworths. Vir die uitverkoping gegaan, vir die kinders, julle weet mos… Haak toe vas by Trenery et al. Kry swak diens. Ek gaan drink toe koffie by W Café terwyl Iyla haar melk drink. Ek sit ver van die paar ander mense, ek’s nie een vir lappies oor die tieties gooi nie, maar wil darem nie die ander mense te erg pla nie.

Die Wifi werk nie.

‘n Ou, verslonste tannie kom nader geskuifel. Kom sit by die tafel agter myne. Hop weer op en kom praat met my. My naam. Baba se naam. Ouderdom. Geslag. Is die kind gedoop/geseën? Ek antwoord. Beswaarlik.

Ek praat nie eens met mense wat ek ken nie! Mense is nie my “ding” nie. En dis die maklikste skans om agter te skuil. Ek wend nie eens ‘n poging aan nie.

Toe ek wil betaal bring die kelner die strokie, maar sê die tannie het reeds betaal.

‘n Gawe boodskap staan daarop geskryf.

My suster het so in engele geglo. Ek moet dalk ook, want hoe anders verklaar ek die goedheid van die mensdom waarin ek so min glo?

Gedagtes oor mail art

Detail

Met die dat ek al hoe meer ‘n kluisenaars bestaan voer, het ek eintlik meer tyd vir my stokperdjies. My kluisenaars bestaan is waarskynlik omdat:

  1. ek ‘n 6 week oue baba het;
  2. My suster, en mede-gatskuurder, dood is; en
  3. Grot bewoner gedrag eintlik my natuurlike manier van wees is.

Ek het al vantevore oor my liefde vir briefskryf geblog en hoe dit eintlik vir my ‘n tipe reddingsboei is, anders sal ek waarskynlik (nog) mal(ler) raak.

So. Twee vlieë met een klap. Ek blog oor my briefskrywery en beperkte mail/letterart.

Let wel: ek is ‘n amateur. Ek kan nie enige oorspronklike kunswerke wys nie, want ek kan nie teken/verf soos meeste ander mailart mense nie. Kunsvlyt benodighede is redelik duur in Suid-Afrika en ek weier om belaglike pryse vir stickers en goed te betaal. So dis budget mailart. Tyd en geld gewys. Want ek kan geen sker of gom of stickers laat rondlê nie, want my kinders gaan mal daarmee.

Hoe begin mens? Ek volg ‘n redelike aantal mense op Instagram. Die hashtags #snailmail #sendmoremail; #mailart; #incomingmail; #penpals ens lewer duisende resultate. My skrif is nie wat dit moet wees nie, so daaraan moet ek werk, maar ek gaan nooit kalligrafie kan leer nie, so mens kan ook nie alles hê nie. Seëls is belangrik en snaaks genoeg kan mens met baie moeite soms ‘n seël by die poskantoor te koop kry – so ek bestel my seëls van die “virtual post office” en hulle lewer binne 3 dae by jou huis af.

Gekleurde penne, ‘n verskeindenheid koeverte en papier, stickers, washi tape, stempels en gebruikte seels is goed om te versamel. Ek maak ook soms my eie koeverte uit geskenk papier of tydskrif blaaie. Ek koop koeverte en deels gebruikte briefstelle by liefdadigheidswinkels en is altyd op die uitkyk vir uitverkopings. Washi tape is waarskynlik die mees veelsydige item vir mailart, maar ook die duurste. So as iemand weer by jou kom eet en vra of hulle iets kan bring, sê ja, ‘n rol washi. Dis tussen R35-R55, afhangende van grootte en motief. China Mall het honderde goedjies, natuurlik hoe platter hoe beter, want dit maak pos makliker en goedkoper.

Kyk met ander oë na “goed”. Die bruinpapier waarin jou blomme toegedraai is, die “coaster” by jou gunsteling koffiewinkel, ‘n verfkleur voorbeeld kaartjie. Ek hou dit alles. My idee met mailart is om ‘n storie te vertel. Hetsy deur kleur, motiewe of temas. Probeer lae opbou. Wissel teksture en groottes af.

Ek het ‘n wonderlike woord geleer:Ephemera: Items designed to be useful or important for only a short time, esp. pamphlets, notices, tickets, etc.

Die fotos wat volg is van ‘n brief wat ek onlangs België toe gestuur het. Die skoenlapper papier het ek bloot uit ‘n ou Idees tydskrif gesny en “sakkies” van gemaak met alkant plakband. Ek het klein “geskenkies” binne in gesit – poskaarte en geskenkkaartjies, asook gekleurde vormpies van papier wat mens kan koop of met ‘n pons kan maak. Die seëls is binne ‘n sakkie gemaak uit die venster gedeelte van ‘n ou koevert wat ‘n rekening ingehad het. Die doilie is vol van daai blink tafel confetti (skoenlapper vorm). Ek het ‘n sak rubberstempels by die liefdadigheidswinkel gekoop en die “Original Publication” stempel was een van hulle. Al sê die stempel “paid” of iets wat nie regtig by briefskryf pas nie, dit voeg ‘n laag by en is deursigtig en nie swaar nie!

Ek versier altyd die koevert ook, sodat die ontvanger ‘n “sneak peak” kry van wat in die brief is. Mens leer jou penmaats ken. Sommiges hou van lang briewe met niks by nie, ander hou van die “goed”. Ek gee regtig nie meer as R10 uit op die goed binne nie – een van die poskaarte wat ek hier ingevoeg het, het ek weer van iemand uit Japan as geskenk gekry. Iets wat ook goed werk is ou blaaie uit boeke wat gestik word, maar ek kan nie naaldwerk doen nie!

Finaal.jpg

insert.jpg

Koevert

 

 

 

 

R10 het baie gekoop

Jeans aantrek. Maak nie saak hoe styf en laag nie. Want jy’s 19 en jou lyf nog meer as okay. Toppie. Swart. Styf. Waarskynlik te kort. Maar dit raak warm daar binne. Docs toeryg. Dis nie ‘n club vir hoë hakke en glitter oë en pienk lipstick nie. Niemand gaan vir die meat market nie. Dit gaan oor die musiek.

Laataand die stad oorkruis. Wes na Oos. Mense gaan al slaap, maar die dansvloer gaan nou eers begin opwarm.

The Doors.

My ma sê dit asof mens daar aanklop en dan gaan die poorte van hel ook oop. R10 maak die deure oop. Dis donker. Instant anonymity.

En die rock musiek wat deur jou bene bewe.

Instant oblivion.

****

Na ‘n paar aande van musical beds and kotsende kinders en self siek wees en borsvoed wens ek vanoggend vir daai klein thrill net as mens by die kar uitgeklim het en die winterlug gebyt het aan jou oop naeltjie, voor die R10 die deure oopgemaak het.

Na anonimiteit.

En die luukse van ontsnap van die oomblik.

Asem skep

As ‘n ouer kry mens baie raad oor hoe om jou kind(ers) groot te maak. Sommige van die raad soek mens self uit. Meeste is unsolicited. In Swede het daar bo almal se posbusse gestaan: “Ingen reklam, tack” – geen advertensies dankie. Ek wil so kennisgewing saammet my dra. Om 98% van mense wat met my wil praat (oor enige iets) te ontmoedig. But, I digress.

Wat ek egter wens almal met kinders (almal!) aan my duidelik gemaak het, is hoeveel mens met jou kinders moet deel. Hoe min daar van die eie ek oorbly. Dat niks jou eie is nie. Selfs goed waarvoor ‘n 2 jarige seuntjie nie noodwendig en ooglopend ‘n nut voor het of ‘n belang sal by hê nie. Soos ‘n bra.

Ek het reusagtige persoonlike spasie. Hanteer net ‘n beperkte hoeveelheid stimulasie en voel maklik oorweldig. Ek kry nie energie om by mense te wees nie. Ek hou van alleen wees. En dit maak my seker ‘n slegte ma, maar kinders is _heeltyd_ daar. Met geraas. En fisiese kontak. (En liefde, ja, ek weet, ek praat nou van uiterse gevalle, wanneer ek verstaan hoekom die stereotipe bestaan dat ma’s 2 uur al begin wyn drink)

Ek lewe tans in ‘n uiterse geval. Elke dag. Ander mense sal net voortgaan met hulle dag tot dag bestaan, want all in all, is dit nie so erg nie, maar vir my persoonlikheid is dit.

Ons het aan die begin van Desember in ons nuwe huis ingetrek. Wat nie klaar is nie. Wat glad nie so klaar is as wat dit moes wees nie. Wat toe ons ingetrek het nie eens ‘n kombuis gehad het nie en net plek-plek ligte en water gehad het. Met bouers en sub-kontrakteurs steeds op die perseel tot die 20ste Desember. Met dieselfde bouers en sub-kontrakteurs wat die 11de Januarie teruggekom het. En 4066m2 se stof en/of modder as erf. (Want die vorige eienaar het ‘n tipe total destruction met omtrent al die bome en struike en groen goed gedoen, hoekom? Want hy’t gedink hy kan).

In my ma se ou huis het sy ‘n kamer gehad wat totaal onnodig was. Sy het dit nie in ‘n gastekamer omskep nie. Sy het dit in ‘n tipe mini-sitkamer/boudoir omskep. Sy het dit haar breathing room genoem.

En dis wat ek tans nie het nie. ‘n Breathing room. Wat net myne is. Sonder stof. En geraas. En lego blokkies. Waar ek kan lees en blog en tee drink. Ek is ‘n laatlammetjie. Liefie ook. Ek is gewoond aan goed wat net myne is. Sommige noem dit selfsug. Ek noem dit oorlewing.

(het ek genoem dat ek 5 maande swanger is?)