Elke sport het sy beserings

Toe my pa nou die dag daar by ons kuier (ja, hy het kom kuier, ja, dis die eerste keer wat ek met hom gepraat het na die egskeiding, ja, ek weet dit maak van my ‘n slegte dogter, ja, ons is nou okay, ja, dit is ‘n storie vir ‘n ander dag) en loop vertel dat ‘n kennis van my broer se meisie/vrou ‘n rugbesering opgedoen het en nou nie meer kan dans nie het ek eers nie heeltmal besef hy bedoel dans soos in Teazers dans nie. Ek dog eers pappie is erg beswaard oor iemand wat nie meer sosiaal kan dans nie. Later het ons natuurlik begin wonder of sy die besering op die paal opgedoen het en of mens by die Workmen’s Compensation Fund kan eis…

My eintlike punt is dit: ek wil bitter graag na ‘n strip club toe gaan. Ek wil sien wat daar aangaan. En niemand wil my neem nie. My base en manlike werkskollegas wat glo “nooit” sulke plekke besoek nie, maar tog almal stories te vertelle het, uum en aah net as ek vra. Liefie sê as ek iemand kry om my te vat wil hy ook asseblief saamgaan, want hy was ook nog nooit by so ‘n klub nie, een of twee van die ander meisies by die kantoor wil ook gaan en die res dink ek is sif om te wil gaan. Ek en Liefie kan natuurlik nie alleen gaan nie, want ons twee sal ewe verskrik wees, ek wil saammet ‘n ou hand gaan.

Ek wil nie vir die boude en tieties en seks gaan nie. Ek wil net weet wat presies die aantrekkingskrag is. Is die meisies regtig sexy, is dit die “secrecy”, dans die vrouens so dat die mans beheer verloor, is dit die kos? Ek wil ook sien hoe die mans optree. Ek wil weet hoe mens ander mense in die oë kyk en ‘n gesprek voer en teruggaan na jou eie huis toe nadat iemand hulle ass in jou gesig geswaai het. Ek wil net bietjie sien wat daar aangaan. Ek wil sien hoe tree die dansers teenoor ‘n vrou op. Ek wil sien of daar lewe in hulle oë is, of hulle dit geniet, of is dit net ‘n werk en hulle is ver weg in hulle happy place.

Liefie het lank terug saammet ‘n ou van Nigerië gewerk. Hy was mal oor strip clubs. Uitgesproke daaroor. Sommer kwaad geraak as die meisies vet of lelik was, sy redenasie was: “I’m paying to see the ass, I can see a fat ass for free”.

Ek wonder of ek ongemaklik sal voel as ek eendag by so ‘n klub inloop.

Ek wonder of ek werklik sal gaan as iemand my nooi.

Advertisements

Enkeling, vreemdeling…

Vandat ons Saterdag terug gekom het van Argentinië is dit so al vir my of my kop (meer spesifiek my brein) nie aan die res van my lyf gekoppel is nie. Ek dwaal en val so rond asof ek vir weke aaneen gedrink het en nou met ‘n vreeslike babbelas sit. Werk toe gaan Maandag was nie pret nie. Glad nie.

Ek wou nog oor my laaste bestemming in Argentinië blog (Buenos Aires), maar nou weet ek nie meer wat ek wou sê nie! Ek kan maar net my kop skop. Seker omdat ek al hoe nader aan 30 beweeg…

Gepraat oor werk: toe ek by die firma begin werk het was ons 22 mense. Insluitend die “tealady” en tuinjong. Nou trek ons al by die 35 en gister het daar nog 4 nuwe mense begin werk. Ek hou nie van al hierdie verandering nie. Nou sit mense by nuwe lessenare, telefoonuitbreidings het verander en ek bel pal verkeerde mense om oor die nuwe mense te skinder. Liefie sê ek klink nou soos ‘n regte brat, maar daar’s omtrent nie ‘n mens wat al vir die firma gewerk het of ‘n storie wat gebeur het, waarvan ek nie weet nie. Ek’s al ver te lank as wat goed is vir my daar. En nou kom al hierdie nuwelinge by my sake inmeng? Ek dink ek gaan die een wees waaroor hulle praat as hulle sê: “En wie’s daai weird girl in Aktes?”.

My kleuterskool rapport het al iets in hierdie lyn gesê: “Meng nie goed met ander nie en verkies alleen spel, behalwe as sy beheer oor verrigtinge kan neem”.

Volgende ding wat natuurlik gaan gebeur is dat iemand uit my koffiebeker gaan koffie drink en daarvan gaan ek net mooi niks hou nie.

Argentinie – Derde bestemming

Patagonia

Ek dink nie mens kan Patagonia beskryf nie. Mense wat (soos ek) ‘n voorliefde vir die Karoo en ander groot, oop stil plekke het, waar die term hemelsbreed regtig verstaan kan word en dit wat jy sien veel meer as “niks” omvat, sal miskien hulleself kan indink hoe dit daar lyk en voel en klink, maar ek dink ook nie heeltemal nie.

Ek los julle dus met hierdie gedig deur Kate Clanchy:

I said perhaps Patagonia, and pictured
a peninsula, wide enough
for a couple of ladderback chairs
to wobble on at high tide. I thought

of us in breathless cold, facing
a horizon round as a coin, looped
in a cat’s cradle strung by gulls
from sea to sun. I planned to wait

till the waves had bored themselves
to sleep, till the last clinging barnacles,
growing worried in the hush, had
paddled off in tiny coracles, till

those restless birds, your actor’s hands,
had dropped slack into your lap,
until you’d turned, at last, to me.
When I spoke of Patagonia, I meant

skies all empty aching blue. I meant
years. I meant all of them with you.