Plekhouer

Ek weet nie eens meer hoekom ek hier plek hou nie. En waarvoor nie.

Die leë blog is soos ‘n rooi liggie wat flits. Mislukking. Ongedane sake. Nog iets waarvoor ek nie tyd maak nie. En op dae waar ek baie kwaai is met myself: Een van die goed waarmee jy goed(erig) is en dit doen jy ook nie. Sondagskool skuldgevoel. Lantern onder die maatemmer.

Ek wil nie daai ma wees wat altyd moeg is nie. Maar ek is. Want ek slaap so verskriklik min. Mense wat my sien sê sommer dadelik “Jy lyk nie lekker nie”. As hulle my goed ken sê hulle “fok, maar jy lyk kak” Ek voel oor die algemeen okay. Soms bietjie dof, asof my buitelyne hier en daar uitgevee is.

But, I’m still standing.

en my kinders (al 3, ek het nog nooit eens die nuwe een hier gewys nie!) is vrek oulik

my huis is mooi

my nuwe tuin groei

my man is lief vir my

my besigheid is winsgewend

So. 1st world problems, né.

 

 

 

 

 

Abnormaal

Ek het altyd gedink dat ons gesin normaal is. Okay. Normaal-erig. Normaal genoeg om nie boring te wees nie.

Ma wat koek bak vir die tuisnywerheid, pa wat met sy duur motor werk toe gaan. Elke tweede Sondag in die kerk, want ons het net van 1 van die dominees gehou. Slim familie. Lees baie. Praat wyd. Oor goed wat saakmaak. En onbenullighede. Met baie lag. Altyd lag.

Soos mens ouer raak en meer mense ontmoet en in wyer sirkels beweeg besef mens dinge was nie altyd soos wat mens gedink het nie. Dis ‘n ontnugtering en ‘n openbaring tegelyk. Om ‘n groot deel van jare wat al verby is in heroorweging te neem.

Want met my suster wat dood is en my ouers wat geskei is en my pa en broer wat nie met mekaar praat nie en my broer wat nie baie ooghare vir my man het nie, voel niks meer vir my reg nie en besef ek dat ons net so opgefok soos die families in die Huisgenoot is.

Glad nie normaal nie.

Of dalk is dit juis wat mens normaal maak, daai klein bietjie fuckedup wees?

(Elke mens het ‘n stukkie goud. En ‘n stukkie fout)

Lewensles

Ek sit laasweek in Woolworths. Vir die uitverkoping gegaan, vir die kinders, julle weet mos… Haak toe vas by Trenery et al. Kry swak diens. Ek gaan drink toe koffie by W Café terwyl Iyla haar melk drink. Ek sit ver van die paar ander mense, ek’s nie een vir lappies oor die tieties gooi nie, maar wil darem nie die ander mense te erg pla nie.

Die Wifi werk nie.

‘n Ou, verslonste tannie kom nader geskuifel. Kom sit by die tafel agter myne. Hop weer op en kom praat met my. My naam. Baba se naam. Ouderdom. Geslag. Is die kind gedoop/geseën? Ek antwoord. Beswaarlik.

Ek praat nie eens met mense wat ek ken nie! Mense is nie my “ding” nie. En dis die maklikste skans om agter te skuil. Ek wend nie eens ‘n poging aan nie.

Toe ek wil betaal bring die kelner die strokie, maar sê die tannie het reeds betaal.

‘n Gawe boodskap staan daarop geskryf.

My suster het so in engele geglo. Ek moet dalk ook, want hoe anders verklaar ek die goedheid van die mensdom waarin ek so min glo?

Gedagtes oor mail art

Detail

Met die dat ek al hoe meer ‘n kluisenaars bestaan voer, het ek eintlik meer tyd vir my stokperdjies. My kluisenaars bestaan is waarskynlik omdat:

  1. ek ‘n 6 week oue baba het;
  2. My suster, en mede-gatskuurder, dood is; en
  3. Grot bewoner gedrag eintlik my natuurlike manier van wees is.

Ek het al vantevore oor my liefde vir briefskryf geblog en hoe dit eintlik vir my ‘n tipe reddingsboei is, anders sal ek waarskynlik (nog) mal(ler) raak.

So. Twee vlieë met een klap. Ek blog oor my briefskrywery en beperkte mail/letterart.

Let wel: ek is ‘n amateur. Ek kan nie enige oorspronklike kunswerke wys nie, want ek kan nie teken/verf soos meeste ander mailart mense nie. Kunsvlyt benodighede is redelik duur in Suid-Afrika en ek weier om belaglike pryse vir stickers en goed te betaal. So dis budget mailart. Tyd en geld gewys. Want ek kan geen sker of gom of stickers laat rondlê nie, want my kinders gaan mal daarmee.

Hoe begin mens? Ek volg ‘n redelike aantal mense op Instagram. Die hashtags #snailmail #sendmoremail; #mailart; #incomingmail; #penpals ens lewer duisende resultate. My skrif is nie wat dit moet wees nie, so daaraan moet ek werk, maar ek gaan nooit kalligrafie kan leer nie, so mens kan ook nie alles hê nie. Seëls is belangrik en snaaks genoeg kan mens met baie moeite soms ‘n seël by die poskantoor te koop kry – so ek bestel my seëls van die “virtual post office” en hulle lewer binne 3 dae by jou huis af.

Gekleurde penne, ‘n verskeindenheid koeverte en papier, stickers, washi tape, stempels en gebruikte seels is goed om te versamel. Ek maak ook soms my eie koeverte uit geskenk papier of tydskrif blaaie. Ek koop koeverte en deels gebruikte briefstelle by liefdadigheidswinkels en is altyd op die uitkyk vir uitverkopings. Washi tape is waarskynlik die mees veelsydige item vir mailart, maar ook die duurste. So as iemand weer by jou kom eet en vra of hulle iets kan bring, sê ja, ‘n rol washi. Dis tussen R35-R55, afhangende van grootte en motief. China Mall het honderde goedjies, natuurlik hoe platter hoe beter, want dit maak pos makliker en goedkoper.

Kyk met ander oë na “goed”. Die bruinpapier waarin jou blomme toegedraai is, die “coaster” by jou gunsteling koffiewinkel, ‘n verfkleur voorbeeld kaartjie. Ek hou dit alles. My idee met mailart is om ‘n storie te vertel. Hetsy deur kleur, motiewe of temas. Probeer lae opbou. Wissel teksture en groottes af.

Ek het ‘n wonderlike woord geleer:Ephemera: Items designed to be useful or important for only a short time, esp. pamphlets, notices, tickets, etc.

Die fotos wat volg is van ‘n brief wat ek onlangs België toe gestuur het. Die skoenlapper papier het ek bloot uit ‘n ou Idees tydskrif gesny en “sakkies” van gemaak met alkant plakband. Ek het klein “geskenkies” binne in gesit – poskaarte en geskenkkaartjies, asook gekleurde vormpies van papier wat mens kan koop of met ‘n pons kan maak. Die seëls is binne ‘n sakkie gemaak uit die venster gedeelte van ‘n ou koevert wat ‘n rekening ingehad het. Die doilie is vol van daai blink tafel confetti (skoenlapper vorm). Ek het ‘n sak rubberstempels by die liefdadigheidswinkel gekoop en die “Original Publication” stempel was een van hulle. Al sê die stempel “paid” of iets wat nie regtig by briefskryf pas nie, dit voeg ‘n laag by en is deursigtig en nie swaar nie!

Ek versier altyd die koevert ook, sodat die ontvanger ‘n “sneak peak” kry van wat in die brief is. Mens leer jou penmaats ken. Sommiges hou van lang briewe met niks by nie, ander hou van die “goed”. Ek gee regtig nie meer as R10 uit op die goed binne nie – een van die poskaarte wat ek hier ingevoeg het, het ek weer van iemand uit Japan as geskenk gekry. Iets wat ook goed werk is ou blaaie uit boeke wat gestik word, maar ek kan nie naaldwerk doen nie!

Finaal.jpg

insert.jpg

Koevert

 

 

 

 

R10 het baie gekoop

Jeans aantrek. Maak nie saak hoe styf en laag nie. Want jy’s 19 en jou lyf nog meer as okay. Toppie. Swart. Styf. Waarskynlik te kort. Maar dit raak warm daar binne. Docs toeryg. Dis nie ‘n club vir hoë hakke en glitter oë en pienk lipstick nie. Niemand gaan vir die meat market nie. Dit gaan oor die musiek.

Laataand die stad oorkruis. Wes na Oos. Mense gaan al slaap, maar die dansvloer gaan nou eers begin opwarm.

The Doors.

My ma sê dit asof mens daar aanklop en dan gaan die poorte van hel ook oop. R10 maak die deure oop. Dis donker. Instant anonymity.

En die rock musiek wat deur jou bene bewe.

Instant oblivion.

****

Na ‘n paar aande van musical beds and kotsende kinders en self siek wees en borsvoed wens ek vanoggend vir daai klein thrill net as mens by die kar uitgeklim het en die winterlug gebyt het aan jou oop naeltjie, voor die R10 die deure oopgemaak het.

Na anonimiteit.

En die luukse van ontsnap van die oomblik.

Red my

Ek het gister vir die tweede keer met Month of Letters begin. Dit behels, kortliks, dat mens vir elke posdag van Februarie iets met die pos uitstuur. Briewe, poskaarte, koerantuitknipsels, verjaarsdagkaartjies… Verder moet mens ook antwoord op enige pos wat jy ontvang (seker nou nie ‘n dankie aan Cell C rig vir jou telefoonrekening nie).

Ek was laasjaar heel suksesvol en het ‘n klomp lesse geleer. Het ek die tyd om dit hierdie jaar te doen? Nee. Moet ek dit hierdie jaar doen? Ja.

Want soms moet mens besef wat jou aan die lewe hou.

Modern Mrs Darcy blog oor “Things saving my life right now” en dat dit eintlik ‘n moeilike vraag is vir meeste mense om te antwoord. Want almal kan dadelik sê wat hulle lewens kak maak, maar die belangrike goed word net as terloopse goed beleef en aanvaar. Amper as onnodighede. Tussen al die ander “belangrike” goed in die lewe kan/mag (?) mens mos nie net op jouself fokus nie?

Maar dis die ding. Dink na oor dit wat jou lewe _nou_ red. Dit verander dalk daagliks. Na gelang van die seisoene. Soos jou werk- of huisomstandighede verander. Maar as dit iets soos ‘n koppie koffie in stilte is voor die huis wakker word, staan op. Maak seker jy doen dit.

My lysie is heel basies:

  1. Brief skryf. Want ek probeer twee van die goed waarvoor ek baie lief is kombineer: woorde en enige vorm van kreatiwiteit. Gaan kyk bietjie na letter art op Pinterest. Mense doen ongelooflike goed met pen en papier. Maar ek moet nog baie leer;
  2. Om iets te eet in die oggend. Binne 10 minute nadat ek wakker word. Tans is dit ‘n bakkie dubbel room jogurt met amandels. Want anders voel ek sleg, flouerig en basies moerig;
  3. Instagram. Al dien dit net as ‘n fotojoernaal vir myself. Maar ek is mal oor die feit dat daar mense amper nes ek in die wêreld bestaan;
  4. Bokse uitpak. Want anders voel ek oorweldig en lui dat ek niks doen nie en paniekerig in die algemeen;
  5. My “Get Busy” to do lysie van Typo. Dis ‘n A4 skryfblog met kolomme vir date, action en done. Super eenvoudig, maar dit werk uitstekend vir my. Die mees eenvoudige ding word opgeskryf. Want dan is dit nie meer in my brein saammet die ander 1000 gedagtes nie.

Wat red tans jou lewe?

 

 

 

Asem skep

As ‘n ouer kry mens baie raad oor hoe om jou kind(ers) groot te maak. Sommige van die raad soek mens self uit. Meeste is unsolicited. In Swede het daar bo almal se posbusse gestaan: “Ingen reklam, tack” – geen advertensies dankie. Ek wil so kennisgewing saammet my dra. Om 98% van mense wat met my wil praat (oor enige iets) te ontmoedig. But, I digress.

Wat ek egter wens almal met kinders (almal!) aan my duidelik gemaak het, is hoeveel mens met jou kinders moet deel. Hoe min daar van die eie ek oorbly. Dat niks jou eie is nie. Selfs goed waarvoor ‘n 2 jarige seuntjie nie noodwendig en ooglopend ‘n nut voor het of ‘n belang sal by hê nie. Soos ‘n bra.

Ek het reusagtige persoonlike spasie. Hanteer net ‘n beperkte hoeveelheid stimulasie en voel maklik oorweldig. Ek kry nie energie om by mense te wees nie. Ek hou van alleen wees. En dit maak my seker ‘n slegte ma, maar kinders is _heeltyd_ daar. Met geraas. En fisiese kontak. (En liefde, ja, ek weet, ek praat nou van uiterse gevalle, wanneer ek verstaan hoekom die stereotipe bestaan dat ma’s 2 uur al begin wyn drink)

Ek lewe tans in ‘n uiterse geval. Elke dag. Ander mense sal net voortgaan met hulle dag tot dag bestaan, want all in all, is dit nie so erg nie, maar vir my persoonlikheid is dit.

Ons het aan die begin van Desember in ons nuwe huis ingetrek. Wat nie klaar is nie. Wat glad nie so klaar is as wat dit moes wees nie. Wat toe ons ingetrek het nie eens ‘n kombuis gehad het nie en net plek-plek ligte en water gehad het. Met bouers en sub-kontrakteurs steeds op die perseel tot die 20ste Desember. Met dieselfde bouers en sub-kontrakteurs wat die 11de Januarie teruggekom het. En 4066m2 se stof en/of modder as erf. (Want die vorige eienaar het ‘n tipe total destruction met omtrent al die bome en struike en groen goed gedoen, hoekom? Want hy’t gedink hy kan).

In my ma se ou huis het sy ‘n kamer gehad wat totaal onnodig was. Sy het dit nie in ‘n gastekamer omskep nie. Sy het dit in ‘n tipe mini-sitkamer/boudoir omskep. Sy het dit haar breathing room genoem.

En dis wat ek tans nie het nie. ‘n Breathing room. Wat net myne is. Sonder stof. En geraas. En lego blokkies. Waar ek kan lees en blog en tee drink. Ek is ‘n laatlammetjie. Liefie ook. Ek is gewoond aan goed wat net myne is. Sommige noem dit selfsug. Ek noem dit oorlewing.

(het ek genoem dat ek 5 maande swanger is?)