My Donderdagoggend het soos ‘n Maandagoggend begin en dit maak my half kwaad, want geen mens verdien om twee Maandagoggende in een week te beleef nie.

Ek het die huis se matte uitgeruk en die blokkiesvloere laat skuur. Hoekom ek so ‘n taak aangepak het terwyl ek eintlik met trougoed moet besig wees, weet net ek, maar laat ek vir julle vertel: maak nie saak of die outjies vir jou vertel dat daar min stof gaan wees nie, daar’s nogsteeds vrek baie stof. Maak nie saak of die outjies vir jou vertel die vernis gaan nie erg ruik nie, dit stink moerse en gee jou ‘n high of note. Alles lyk mooi en vandag begin die reverse groot trek weer by my huis. Sal maar sien hoe ek dit regkry om die kaste en banke en beddens gesleep te kry.

My groot groot groot opwinding vir vandag: Ek pas my trourok vir die eerste keer aan! Ek het laasweek die “basic pattern” aangepas, maar dit was effens van ‘n antiklimaks aangesien ‘n totaal onhandvaardige mens soos ek nie eintlik die potensiaal kon visualiseer nie. Vrydag het ek materiaal gekies (Rooi sy! Ooolala) en vandag pas ek. Ek kan nie wag nie!

My Liefie vlieg vanaand van Swede af terug. Ek kan nie wag nie!

And last, but not least - my skip kom in, of so iets. Maandag laai hulle (uiteindelik) my container van Swede af. Ek gaan weer baie klere en skoene he. It’s the simple things in life….

Mens kry so gevoel as iets gebeur wat jy nie verwag het. Dis nie verbasing nie, dis net so ‘n “gevoel”. Nie lekkerkry of blydskap nie, dis iets anders. So tipe van gevoel wat die woord “haai” sou gewees het.

Ek sit nou hier met so ‘n gevoel. Ek het nie noodwendig gedink die ding wat gebeur het gaan nie  gebeur nie, ek het net nie gedink dit gaan gebeur soos wat dit gebeur het nie. Is ek kripties?

Dankie vir die oproep. Dankie vir die hulp. Dankie dat dit glad nie weird was nie en dankie dat ons pelle is. Ek waardeer dit.

Wat is dit met Suid-Afrikaners en padkos?

Ek en Mammie skiet toe Vrydagmiddag se kant deur Nylstroom toe. Ons moes iets oppad aflaai en vat toe die R21. Voor ek weet wat my kar doen stop ek by die 1Stop wat ‘n Woolworths Food by het. Vir padkos. As ek in ‘n kar klim wil ek eet. Dis net op ‘n goeie dag wat ek verder as 50km kan ry sonder om iets vir die pad in te pak of te koop.

Ek dink dis moontlik geneties. Oppad see toe het my pa skaars die Grasmere tolplaza gehaal voor hy sy eerste broodjie wou gehad het. My broer is vreeslik lief vir sy Wimpey in Bloemfontein. My sussie vra altyd of ek “schnakies” het as sy in my kar klim. My ma kan nie verby ‘n tuisnywerheid of padstal ry nie.

As kind het ek gesmag om soos van daai families te wees wat langs die pad by die tafeltjies gestop het en ‘n kan tee ook gehad het. Ons het die streep by broodjies, koeldrank en lekkers getrek. My ma het geweier om ‘n flask in te pak en gesweer die goed lek altyd. Ons het nie frikkadelle, hoenderboudjies en hardgekookte eiers gehad nie. Elke vakansie het my pa daarvoor gevra en elke vakansie het hy dit nie gekry nie.

Verder het ons ook by ‘n verskeidenheid slaghuise gestop vir biltong en droewors. By padstalle vir gedroogte perskes en ander lekkernye. Ons kan nogsteeds nie Port Elizabeth toe ry sonder om by die Nanaga padstal te stop vir roosterkoek nie. Die Igloo tuisnywerheid in Steynsburg het ons elke vakansie gesien.

Met al ons Europese roadtrips het ek en Liefie padkos gepak.

‘n Trip is net nie dieselfde daarsonder nie.

Lekker naweek hou! Ek gaan bietjie plaas toe.

Ek is vrek bang vir ‘n koei (of moet dit nou eintlik bees wees?). Nie die melkkoeie nie, hulle is vir my vriendelik, maar daai Afrikaner beeste op my oom se plaas gee my die creeps. (Lekker stads sissie, ek). Van kleintyd af loop ek ‘n wye draai om die beeste in die veld. Dis nou as ek hoegenaamd van die bakkie afklim.

Ek is nie heeltemal pateties nie en swem darem in die plaasdam en vryf die skape en so aan. My grootste plaas treat (behalwe nou die biltong) ? Vroegoggend koffie op die stoep.

Met al die onmin op die blogs: Gedra julleself en mooi speel met die ander maatjies!

Ek het aanvanklik onderneem dat my blog nie ‘n dagboek van my lewe gaan wees nie. Nie omdat ek dink ander mense se dagboek blogs is nie lekker om te lees nie, maar net omdat ek gedink het niemand sal daarin belangstel om oor my alledaagse lewe te lees nie.

Ek het gedink ek sal pittige goedjies kwytraak, “ponder” oor goed wat my pla, gedagtes wissel en oor die algemeen oulik wees.

Ek het gedink.

Noudat ek terug by die werk is en nie meer rondrits nie voel my lewe vir my so saai. Ek het ‘n roetine. Ek sien dieselfde karre in oggend verkeer op dieselfde plek. Ek is elke oggend met Highveld se sportsnuus op ‘n sekere hoek in Greenside. Dit pla my vreeslik, maar ek kan nie daarvan wegbreek nie.

In die aande is ek voos gewerk. Die volgende oggend gebeur dit alles weer. Ek glo dat ek seker nog ‘n tydjie gaan vat om weer “in the swing of things” te kom, maar dit voel vir my of dit so lank vat om weer gewoond te raak aan die nuwe lewe!

Ek is nie ongelukkig nie, inteendeel ek is eintlik baie gelukkig op die oomblik, maar ek voel so verswelg deur roetine, die absurde ding is natuurlik dat ek roetine nodig het om gelukkig te wees. Ai…

Wat ek eintlik wou se is dat ek deesdae sukkel om te blog. So bear with me.

My ma kuier by my. Sy het plegtig aan Liefie belowe om my op te pas terwyl hy weg is, (aangesien sy bulletproof en ‘n kung-fu ninja is?) en waar sy normaalweg tussen familie en vriende kuier is sy nou heeltyd by my. Ons kuier en galavant so dat ek niks gedoen kry nie.

My bokse staan nog net so onuitgepak. Ek kom niks verder met troureelings nie. My dag bestaan uit opstaan-werk-kuier/shop-slaap. Dit klink lekker, maar ek begin benoud raak oor die to-do list van my wat langer en langer raak. Ek trou 11 Oktober in die Oos-Kaap, ek het nog nie vliegtuigkaartjies bespreek vir my en Liefie om daar uit te kom nie. Ek besef dis ‘n issue en dat ek iets daaraan moet doen, maar as ek weer sien is dit die volgende dag…

Verder sien ek al hoe meer nuwe blog name en ek wil graag lees en kommentaar lewer, maar my tyd laat dit nie toe nie.

So: vandag is die dag. My lessenaar gaan skoon gemaak word en dan gaan die items op daai to-do lysie so gou soos nou verdwyn. (Ek dink).

Ek het besluit dis nie die moeite werd vir my om so kwaad te raak nie.

Ek het die naweek weer my moer gestrip vir iemand in Edgars (waar ek nooit shop nie, want die plek irriteer my net), maar ek moes ‘n spesifieke panty vir my trourok daar gaan koop, en halfpad deur my rant het ek net my momentum verloor. Die blank kyk wat ek gekry het en die besef dat ek my tyd en asem mors het die wind uit my seile geneem.

So nou weet ek nie so mooi waar dit my plaas in die arena van verbruikersake nie.

In Stockholm was ek baie bewus van die vloei van dae. Ek het nooit wakker geword en gedink ‘n Donderdag is al Vrydag of so iets nie. Ek was in beheer van tyd. In die somer was die dae ekstra lank en het ek ekstra baie energie gehad. In die winter het ek koek geeet en gehiberneer. My roetines was deur my bepaal.

Ek is nou terug in Johannesburg en terug in my ou lewe en ou werk, met ‘n “bang”. Dit voel of ek al vir maande lank terug is. ‘n Duisend eksterne goed neem my tyd in beslag en allerhande faktore maak inbreuk op my persoonlike lewe. Ek hou nie daarvan nie. Eweskielik het ek ‘n bediende wat moet brood he en ‘n kar wat moet petrol he en ‘n posbus wat moet leeggemaak word en ‘n tuin wat moet water kry. Ek verstaan dis ‘n keuse wat ek uitgeoefen het en dat ek nie al die bogenoemde moet he nie, maar nou ja, ons bly in Suid-Afrika, die goed is amper “by default” deel van die pakket.

Liefie gaan vir die volgende 8 weke (mooi manier om twee maande te laat korter klink) terug Stockholm toe vir ‘n nuwe projek. Hy gaan pendel, maar daar gaan nogsteeds lang tye alleen wees. Met my telefoon wat lui en mense wat vrae vra en my keel wat seer is en met alles wat so besig is dat ek nie my oggend koffie gesluk kan kry nie, wens ek vanoggend, vir die eerste keer vandat ek terug in Suid-Afrika is, dat ek in Liefie se tas kan klim en my ou lewe kan terughe.

(Terloops, hierdie is my 100ste post!)

Ek is verlief op my kar. Ek kan op ‘n goeie dag nie eens die agter- en voorkant van ‘n kar van mekaar onderskei nie en vir my is ‘n kar ‘n ding wat ry. Ek ooh en aah nie oor modelle nie, en ek het waarskynlik my kar gekoop omdat hy (ek het op ‘n manlike kar besluit) ‘n sondak het.

Siende dat ek nou so vreeslik verlief is op my kar (’n 1.6 Polo, gietswart) en ek so vreeslik gelukkig raak as ek bestuur, het ek ‘n nuwe tydverdryf ontwikkel. Ek glimlag vir almal in die verkeer. Ek stop vir voetgangers, ek “sharp-sharp buti” vir die taxi’s. Ek is die feetjie wat fairy dust in die verkeer sprinkel. Ek verstaan nou die rede vir die advertensieveldtog wat VW ‘n ruk terug vir die Polo gehad het: “You’ll think you can”.

Weet julle wat kry ek vir al my moeite? Minder as niks. Nie eens ‘n donnerse glimlag nie.

So, vir al die ander bestuurders op my huidige roete (ek laai nog vir Liefie op en af) van Berario-Sandton-Saxonwold-Sandton-Berario: julle moere!

Wat de moer (ek het eers fok getik, maar toe gedink dis seker nie mooi nie) is fout met mense in hierdie wereld? Kort almal ‘n klap?

Ek was duidelik te lank afgesonder in Swede. My semi kluisenaars bestaan het my ontneem van die nodige ensieme/agente/hormone om met deur die k@k mense te handel.

Netjane koop nuwe(rige) kar. Netjane is beindruk met diens en kar. Netjane is minder beindruk met diens nadat sy ingelig word die nuwe(rige) kar moet vir sy/haar 1 jaar diens ingaan. Netjane wonder stilletjies hoekom hulle dit nie vir haar gese het voordat sy die kar gekoop en weggeneem het nie, want dan sou sy die kar gekoop het, laat diens het en dan eers daarmee weggery het.

Netjane is 07:30 vanoggend op groot VW handelaar in Rivonia Laan (use your imagination) se voorstoep. Netjane word werk toe gebring met die spoed van lig en is weer beindruk met die diens. Die dag gaan verby. Netjane wil huistoe gaan en besef sy het nie ‘n kar om mee te ry nie. Netjane bel handelaar. Umm-aah-tralala. Handelaar belowe plegtig om iemand te stuur om vir Netjane by die werk te kom oplaai. Niemand kom nie. Nog ‘n telefoon oproep. Umm-aah-tralala. En so gaan nog 2 ure om. En hier sit ek nou en stoom.

So: Lindsay Saker Rivonia - julle moere!