Ek en Liefie kom gisteraand laat by die huis na ete saammet ‘n groep vriende. Ek staan in die badkamer en haal half traag my grimering af, dink by myself dat die afhaal van wat jy nounet opgesit het my pyn met make-up is. Dink toe aan hoe mens as 18-jariges moeg geparty sommer net in die bed geval het, niks make-up om af te haal nie. Toe sien ek iets in die spieël glinster. Ek maak dit toe af as ‘n “trick of the light”, maar die glinstering wil nie stop nie. Ek soek en soek. Dis ‘n haar. Ek skrik myself koud. ‘n Gryshaar!

Liefie word ingeroep om die saak te bevestig en die haar uit te trek. (Ek vermoed elke vrou wat haar eerste grys haar ontdek doen dieselfde) Hy lag en sê “You’re getting old!”. Toe hy sien dit was nie presies die regte antwoord vir die scenario voor hom nie, kyk hy verward rond en voeg by: “Don’t worry, it’s just a stray one”. Nou hoekom moet die haar op my kop kom verdwaal?

Ag hel. Ek gaan nou nooit weer in die spieël kan kyk sonder om te soek vir nog ‘n verdwaalde haar nie. Nou as die son op net so ‘n hoek val dat mens die lyntjies om jou oog in jou sonbril gereflekteer kan sien gaan ek fyn kyk vir die fyn lyntjies. Ek gaan aandag aan die revita-lift en ander liegstories wat die skoonheidshuise adverteer begin gee. Kinders sê vir my tannie.

*sug*

 

Ek sit hier en kyk die semi-finale van die Eurovision Song contest. Ja, toemaar, ek weet ook nie hoekom nie. Nou kyk, die kompetisie het al groot naam wenners opgelewer soos Abba en Celine Dion (wat vir Switserland opgetree het), maar wat ek vanaand gesien het, het my net my kop laat skud. Eurotrash. Alive and well. En hoekom mag Israel deelneem in EURO-vision?

Dit was nie eintlik my punt nie. Soos wat die lande aangekondig word besef ek hoe sleg my aardrykskundige kennis van groot dele van Oos-Europa is. Daai deel wat altyd net die VSSR in my handboeke was. Toe begin ek maar lees op een van my gunsteling sites. Die CIA World Factbook. Vergeet Wikepedia, hierdie outjies het snaakse feite. Ek begin toe maar met die gasheer land Serbia (wat volgens my nog laas bekend gestaan het as Serbia & Montenegro), maar ek sien Montenegro is al van 2006 onafhanklik. Dit het my verbaas hoe groot Yugoslavie was en hoe die land eintlik kleiner en kleiner geraak het soos wat meer en meer groepe onafhanklikheid verklaar het. Ek onthou toe van al die moord en doodslag wat meeste van hierdie onafhanklikheids verklarings voorafgegaan het. Ek was nog net nie oud genoeg om te veel aandag aan hierdie gebeurtenisse te gee nie, maar somehow was dit altyd die Ethnic (sit enige naam in) teen die ander, of andersom. Verander geskiedenis nooit nie? Is ons nie juis veronderstel om uit die verlede te leer nie? En wat “cleanse” ‘n gemeenskap regtig met “ethnic cleansing”? Die haat word nooit uitgewis nie.

Die laaste land wat ek opgesoek het was San Marino. Hier’s ‘n naam vir ‘n land en moontlik iets waarna die hele wêreld kan streef: The Most Serene Republic of San Marino. Gaan ons ooit by ‘n “Most Serene” republiek uitkom? Ek hoop so.

 

So elke nou en dan tref dit my dat ek eintlik binnekort trou en dan skrik ek wakker en trek my leêr en to-do list nader en raak beangs en spring dan aan die werk vir so ‘n uur of twee, net om weer oor twee weke die oefening te herhaal.

Vanoggend was so ‘n oggend waar ek wakker geskrik het, besef het ek het eintlik nog niks gedoen behalwe om vir myself ‘n trourok te organise nie (die bruid moet mos met haarself begin!) en het toe maar iets op die to-do list gekies om af te handel. En as ek sê afhandel, meen ek op die NJ manier, waarvolgens die item oor gedink word, ‘n antwoord gekry word en die antwoord nie noodwendig uitgevoer word nie…

In elk geval, ek sit nou al ‘n geruime tydjie met ons spyskaart en die wynlys van die onthaalplek. Ek is gelukkig met die spyskaart en dis darem iets wat afgemerk kan word as ten volle gedoen, maar die wynlys, o hel!

Ek drink nie. By enige wynproe of toer is ek die aangewese bestuurder. Dis maar net ‘n smaak wat ek nog nooit aangeleer het nie, en ek voel buitendien vreeslik vrot die volgende dag, of ek nou een slukkie of ‘n bottel drink, nou los ek dit maar. Dis vir Liefie swaar dat ek nie wyn drink nie, want dit beteken hy moet alleen sy bottels opdrink…

Waar begin ek met wyn kies? Ek het die heel oggend spandeer om vergelykende pryse vir die wyne op die lys bymekaar te kry en selfs met die corkage wat die venue vra is dit meestal nogsteeds goedkoper om die wyn in te koop. Makro lyk vir my het die beste pryse en ‘n groot verskeidenheid.

Ek gee nie om wat die “nose” of “volume” van die wyn is nie. Die “hints of dark berries, warm chocolate, roasted mocha and exotic spice flavours” beteken vir my net mooi niks nie. So hoe kies mens wyn vir ‘n troue?

Liefie hou nie van detail nie, hy verwag ‘n kortlys van my af, gebasseer op ons budget waarskynlik, maar ek sal wyn kies op die mooiste etiket! Ek verstaan die wyn moet by die kos pas, maar baie goed pas mos by baie kos. Daar’s seker ook sekere tipes wyn wat meer geskik is vir ‘n troue met middagete, soos ons s’n, as ander. En gaan mens vir baie van dieselfde tipe wyn, of ‘n groter verskeidenheid? Ons het eintlik maar ‘n klein troue, nie meer as 70 mense nie. Is ‘n duur wyn noodwendig beter? Is ‘n goedkoper wyn noodwendig sleg? Mens kan ook nie net iets kies omdat jy daarvan hou nie, smake verskil, so op ‘n troue moet mens seker meer “middle of the road” wyne kies. Is daar so iets?

Is die beste oplossing maar om ‘n redelike wynlys te hê vir ‘n verskeidenheid van smake en dat die mense self kies eerder as om die standaard wit en rooi reeds op die tafels te hê?

En moet ek dringend die John Platter guide begin lees?

Help!

 

 

 

Wipneus! van Onder-die-maan-en-sterre het ‘n algemene tag uitgegee waarin sy vra dat mens jou ouderdom openbaar deur ‘n video van ‘n liedjie van in jou geboorte jaar ‘n hit was op jou blog te sit. Nou ja, siende dat my dag nie vandag so goed verloop nie het ek gesoek vir ‘n lekker harde song! Hier is hy, nie veel van ‘n video nie, maar ‘n lekker song en moet nie dat ek sien julle speel nie saam air-guitar nie!

 

Ek het vanoggend heeltemal verslaap (11 uur is darem bietjie erg vir ‘n weeksoggend) en my hare staan in wilde rigtings. Vir my om so te slaap dat my hare in windrigtings staan is ‘n nogal iets om te bereik. Dis alweer Maandag oggend. Ek weet nie wat laasweek gebeur het nie. Ek het werk om te doen en take om te verrig, maar ek wil nie. My hart is swaar. Ek is moeg daarvoor om in hierdie limbo-fase van “ek is amper by die huis” te wees.

My brein kan altyd vir myself mooi die goed uitdink en verduidelik. Ek weet ek kan nie ophou lewe hier in Stockholm net omdat ek amper hier moet weggaan nie. Ek weet ek moet nogsteeds kos koop en huis skoonmaak en dat ek maar mag uitgaan vir koffie en koek. Ek mag maar dink aan goed wat na die trek gaan gebeur, maar in my hart is daar hierdie groot gebeurtenis om eers agter die rug te kry voor ek hoegenaamd kan aangaan met iets anders. 27 Junie word ons goed gepak. Dis totaal en al belaglik, ek weet, maar ek weet nie hoe om verby dit te kyk nie.

Ek verstaan dat ek seker op een of ander vlak ‘n groot vrees het om terug te gaan Johannesburg toe. Ek weet ek het in my tyd weg verander. Ek weet die mense wat agtergebly het het ook verander, lewens kan nie stilstaan nie. Dit voel vir my of ek ‘n karretjie is wat in ‘n baan vinnig bewegende verkeer moet inskiet, die ander karre gaan nie stop net omdat ek terug is nie.

Intussen het ek baie lief geword vir Stockholm, ek en Liefie het vir onsself ‘n routine en ‘n ritme opgebou wat vreeslik lekker is. Ons verhouding met mekaar het selfsugtig geword, want ons het eintlik maar net mekaar gehad. Ons belowe daagliks vir mekaar dat soos ons nou is werkbaar is in Johannesburg, maar ek weet dit kan nie dieselfde wees nie. Ons het nou ‘n kokon van saamwees. Geen regte verantwoordelikhede nie, behalwe dat Liefie moet gaan werk. Ons loop lang ente saam langs die water in Stockholm, ons lê leeg in die parke, ons is veilig. Ons moes maniere vind om onsself besig te hou, want daar is nie iets “ready-made” nie. In Johannesburg sal ons gaan fliek. Hier is dit te duur. In Johannesburg sal ons boeke deurblaai by Exclusive Books en koffie drink by Seattle, hier bestaan die begrip van boeklees & koffiewinkel nie. In Johannesburg kuier ek by my vriende en suster, hier kuier ons met mekaar of by vriende. In Johannesburg ry ons en koop kos by Woolworths of Pick ‘n Pay, hier stap ons supermark toe. In Johannesburg het ons weer regte lewens, dit voel vir my of die tyd in Stockholm net speel-speel was.

Ek weet ek het iets groot gedoen deur in te stem om Stockholm toe te kom, alles wat vir my bekend is te los en ‘n sukses van die tyd hier te maak. Ek is trots op myself. In ons tyd hier het ons baie gesê “as ons terug is by die huis….” en ek dink ons het Johannesburg begin ophemel. Dis goedkoper, die mense is vriendeliker, die weer is beter, ons het weer ons huis en ons goed, ons gaan ‘n groot verskeidenheid van keuse hê… Ek is bly om weer te kan werk en om weer daai verantwoordelikheid te kan opneem, maar wat as ons terug is en dis nie lekker nie?

Ek voel soos so ‘n bangbroek vanoggend en dis nie eintlik hoe ek is nie.

 

 

Die Gestorwe Soldaat het die vraag gevra. “Is jy blogger genoeg?”. Blogger genoeg om wat te doen? By LitNet se nuwe blogs te gaan blog.

Ek het begin by Blogs24, geskuif Iblog toe en uiteindelik hier by WordPress opgeëindig. Ek is warm ontvang. Die bloggers hier is vriendelik, bemoedigend, interessant, soms lekker common, baie slim, tong in die kies, aspris, kwaai, hartseer, vol issues, maar altyd opreg. Hulle is my vriende. Ek praat met hulle oor my oggend koffie. As ek laat middag iets soek om my aandag af te lei is hulle steeds daar. In die aande maak ek ‘n draai voor ek gaan slaap.

Ek stem nie altyd saam nie met al die opinies nie, sommige blogs lees ek glad nie, soms lees ek skelm sonder om enige kommentaar te los, baie blogs lees ek getrou en raak sommer beneuk as die bloggers die dag nie iets post nie. In al my blog wandelinge is ek net Jane. Netjane. NetJane. Niemand anders nie. Nie iemand vreeslik invloedryk nie. Nie iemand met baie geld nie. Nie iemand wat altyd die antwoorde ken nie. Nie iemand hoogdrawend nie. Nie iemand wat altyd reg spel nie. Nie iemand wat die regte boeke lees, die regte wyn drink, die regte labels dra, die regte flieks kyk en in die regte sirkels beweeg nie. Nie iemand wat altyd ‘n vreeslike opinie oor iets het nie. Ek is net ‘n leser wat probeer skryf. Skryf oor dit wat ek voel en dink en ervaar. Skryf oor donker dae en die met baie sonskyn. Skryf oor goed wat ek onthou of wil vergeet. Skryf oor onbenullige sake en ander beseulagtige gebeurtenisse. En ek lees oor alles. En ek leer. Ek boer lekker op die WordPress plaas. Ek hou van my buurmense.

So is ek blogger genoeg? Om díe wat die “groot” stap na die sogenaamde “belangrike blogs” toe neem te ondersteun? Ja. Is ek blogger genoeg om te erken dis vir my te lekker hier om daaraan te dink om op nog ‘n plaas te gaan ploeg? Ja. Is ek blogger genoeg om my perke te ken en te aanvaar? Ja. Is ek blogger genoeg om die reuse van LitNet aan te vat? Nee wat, hulle kan maar op my turf kom fight. Ek laaik dit hier.

 

Ek weet nie presies hoe dit gebeur het dat my matriekafskeid foto die reis meegemaak het Stockholm toe en nie agtergebly het in ‘n boks in Johannesburg nie. Ek weet ook nie hoekom ek toegelaat het dat die fotograaf my in so ‘n belaglike posisie afneem nie. Ek weet ook nie wat met die tyd tussen toe en nou gebeur het nie, want ek voel nog 18.

Ek dink dis weer tyd vir ‘n tag. Wys julle matriekafskeid fotos toe! Selfs die scary 80’s fotos. (Veral die scary 80’s fotos!)

Ek tag vir Da Mario, René en vir die Soldaat (sodat ons kan sien of hulle nog altyd sulke hot stuff was!).

Ek en Liefie is nogal knaphande as dit nou by “home renovations” en so aan kom. Eintlik seker meer Liefie as ek, maar wat is ‘n man sonder die vrou wat sy hamer vir hom aangee? Ek het in ‘n huis grootgeword waar my ma iemand gebel het as iets fout was. So het dit dan ook gebeur dat die skottelgoedwasser tegnikus gereeld uitgeroep is vir olyfpitte in die filter. Geen kans dat pa net gou kan kyk of dit nie iets is wat hy kan regmaak nie. Eerstens, my pa is nie juis ‘n handyman se gat nie en tweedens, my ma is nie ‘n vrou wat tyd het vir “ek sal sien” nie. As sy die oggend so sit met haar koppie tee in die een hand en die Geelbladsye in die ander dan moes ons geweet het iets is aan die gebeur. Die enigste ding wat sy selfs gedoen het is om haar skilderye, borde en ander prente op te hang. Ek dink sy’t aandele in Hilti. Sondagoggende voor kerk het ons wakkergeword met die kap-kap-kap van die hamer en dan my ma se voete op en af by die leer om te sien of die ding net reg hang. (Sy wag altyd totdat my pa slaap of golf speel, hy bulder gereeld die huis gaan inmekaar val soos sy gate kap) Vir swaarder goed soos spieëls het sy gewoonlik ‘n ou afgetrede omie gebel en die het hemel en aarde versit net om vir Christa te kan help. (Mammie is vreeslik charming…). Nadat Liefie op die “scene” verskyn het en ek leer boor het (ek gaan daai sin nie eers probeer verduidelik nie) was Mammie vreeslik bly, want toe kon ek sommer vir haar haar goed ophang. Die ou omies het baie meer gereeld koffie en koekies gekry as ek….

Toe ek vir Liefie ontmoet het was ek verbaas oor die hoeveelheid gereedskap wat daar in die wêreld is. Daar is masjiene vir goed wat ek nie eers geweet het mense sal wil doen nie. Nie lank nie of Liefie koop ‘n duplex en Janey word verhef tot assistent. Nou enige iemand wat ‘n assistent is weet dis eintlik net ‘n man se manier om jou te laat belangrik voel, maar eintlik is hy te lui om elke keer van die leer af te klim om iets nuuts te kry en dis makliker om op die assistent te skree vir die verkeerde skroewedraaier as op homself. (Net vir ingeval hy hier lees: Liefie skree darem nooit nie) Ek en Liefie pak daai duplex aan met mag en mening en die ding lyk na ons renovations pragtig. Toe ons net mooi klaar is trek ons uit, want ons het ‘n huis gekoop. Die huurder geniet ons pragtige plek!

Met die dat ons in die huis intrek maak ek ‘n belofte dat ek nie weer gaan DIY doen nie. Daai belofte werk nie mooi uit nie en elke keer wat my ma my op ‘n Saterdag of Sondag oggend bel is ek in Builder’s Warehouse om vinnig ‘n nood skroefie of iets te kry. Soms alleen, soms saammet Liefie. Ek het geweet ek het ‘n laagtepunt in my lewe bereik toe ek in die kar spring en sommer so met my werksklere (die jean met die verf en grout en silicon sealant op en die gat op my gat) Builders Warehouse toe ry. Ons maak die tydelike verbeteringe net mooi klaar of ons kom Swede toe. Die huurder geniet die huis!

In Swede, so vertel ons onsself, kan ons mos onmoontlik iets wil doen of regmaak, want ons besit nie die plek nie. Ons het deure afgehaal om vloei te verbeter, nuwe ligte opgesit, ander gordynstokke en gordyne gehang en die tv drade ge”reroute”.

Ons kry vanoggend ‘n email van ons duplex huurder. Hy trek uit. Nou ons wou nog altyd die vloere in die huis vervang het (as ek sê ons bedoel ek Liefie, hy’t renovation miere) maar ek het gesê dis nie nou die moeite werd om so baie geld op die huis uit te gee en daai gemors te hê nie. Kom ek vanoggend met die idee vorendag (moes seker nog half aan die slaap gewees het) dat ons in die duplex kan intrek terwyl die huis se vloere gedoen word. No mess, no fuss. Ag hel.

Ek is so_opgewonde_dat_ek_duidelike_spasies_tussen_my_woorde_moet_sit, want anders sal ek nie asemhaal nie.

Ek en Liefie trou in Oktober. (Yay!) Ons het voor ‘n troudatum al die wittebrood begin bespreek. Met die dat ons so mal oor reis is het ons eintlik net die honeymoon as ‘n verskoning vir ‘n moerse vakansie gesien. “Waarheen gaan ons?” vra ek vir Liefie. “Margate toe” spot hy. En toe, sonder om my ‘n oomblik te gee om myself voor te berei kom hy vorendag met “Japan!”. En ons is omtrent beïndruk met onsself. Toe besef ons dis Oktober in die Noordelike halfrond en besluit toe sommer self dit gaan koud wees en skrap net daar die Japan planne. Ons het glad nie ons besluit basseer op enige betroubare informasie nie.

Volgende bestemming is toe Argentinië, met ‘n droom om ‘n draai op die Easter Eilande te gaan maak. Soos dit ons manier is doen is toe ook niks verder om aan die besluit uitvoering te gee nie, maar praat met almal asof ons reeds ons tasse gepak het en heeltemal voorbereid is, meanwhile back at the ranch het ons nie eens vliegkaartjies of ‘n benul wat dit sal kos nie.

Fast forward vandag toe. Ek moet wasgoed en huiswerk doen en dan surf ek moes eers. (En ek praat nou nie van die wasgoedpoeier Surf nie). Ek kyk toe bietjie na vlugte Buenos Aires toe. En as ‘n laaste huldeblyk aan die doodgebore Japanse planne na vlugte soontoe ook. Die eerste paar R40 000 + tariewe wat deurgekom het vir Japan het my nie afgeskrik nie en toe besluit ek Emirates is die antwoord. EN DIT WAS!! R8076 per persoon al die pad tot in Tokyo. Insluitend al die goed wat hulle gewoonlik net in die fine print bysit. Net daar is ek uit my vel uit en ek google toe maar Japan se weer vir Oktober.

En ek kom op hierdie pragtige sinnetjie af:
“Still warm, but not hot and humid anymore, the weather in October is very comfortable for traveling. In northern regions and higher elevations, trees are turning colors.” Net onder die sinnetjie volg ‘n oulike tabel met minimum en maksimum temperature en die minimums lê hier by 15 grade rond en die maksimums by 23 grade.

So ek kan honeymoon hou, in JAPAN en die herfsblare sien. Jackpot.

“Turning Japanese, I think I’m turning Japanese, I really think so…”

Ek blog omdat dit vir my lekker is. Ek kan nonsens praat nes ek wil en nou en dan lees ‘n handjievol mense dit en as ek die dag gelukkig is kry ek nog kommentaar ook. Ek kan dit wat ek ervaar met ander mense deel en hulle opvattings oor dieselfde saak hoor. Ek kan vir myself dagboek hou. Blog is vir my ‘n social networking medium, ‘n alternatiewe en meer vermaaklike weergawe van Facebook. Ek dink juis dit was op Mnr Muller se blog wat ek die term “Faceblog” raakgelees het.

 

Tussen al die lekker skryf en lees en kommentaar lewe slaan daar egter elke nou en dan ‘n stukkie blog anxiety deur. Blog blok. Sinne wat nie wil kom nie, of ‘n idee wat daar was met slaaptyd, maar teen die oggend weg is. Ek werk nie vir dae aan posts en skaaf hier en daar soos die tyd aanstap nie. Omdat ek nie oor vreeslike ernstig sake soos wêreldvrede blog nie is dit ook nie eintlik vir my nodig om baie navorsing oor ‘n saak te doen nie. Ek skryf maar net. As ek egter die dag ‘n idee vir ‘n post in my kop gekry het en daaraan begin tik het en die ding dan nie reg wil uitwerk nie, slaan die blog anxiety deur. Sien, my brein haak vas op daai een topic. Of hy nou wil werk of nie. Soos hierdie een…